PAYLAŞ

Geçtiğimiz yıl “Boys” ile yılın en dikkat çekici pop şarkılarından birine imza atan Charli XCX, birbirinden renkli parçalarla dolu albümü “Pop 2” ile tekrar karşımızda.

Charli XCX - Pop 2 ile ilgili görsel sonucu

Yazının başında büyük bir pop müzik hayranı olmadığımı itiraf etmeliyim. Bunda pop müziğin günümüzde bir tüketim nesnesi olarak üretilmesinin payı büyük. Her yıl liste başı olan çoğu şarkının bir yıl sonra unutulup gidiyor olması da bir rastlantı olmasa gerek. Pop müziğin üretim-tüketim döngüsü, plak şirketlerine büyük gelirler kazandırıyor elbette. Ama sanatçıların adeta bir ambalaja dönüştüğünü görmek, popüler müziğin daha etkisiz ve anlamsız bir hale gelmesine yol açıyor. 60’lı yıllarda, pop müziğin tam anlamıyla ortaya çıktığı zamanlarda, The Beatles ya da The Beach Boys gibilerin “pop” olarak kabul edildiğini düşünecek olursak, değişimi daha net görürüz sanırım.

Bitirmekte olduğumuz yılın en iyi albümlerinden biri olduğunu düşündüğüm Lorde’un “Melodraması, Carly Rae Jepsen’in 2015 tarihli “Emotionı ya da Grimes”in “Art Angelsı son yıllarda keyif alarak dinlediğim pop albümlerinden aklıma gelenler. Pop müziğin adeta kalıcı olmaktan kaçınan ve dönemin modasına uygun yönelimler içerisinde olmasına direnen bu iki albümü farklı yapan şey, basit gibi görünen bir şeyi çok doğru yapıyor olmasında saklı. Lorde bir sanatçı olarak “samimi” bir duruş sergiliyor, kendi jenerasyonunun hayatını röntgenlememizi sağlıyordu. Carly Rae Jepsen ise tüm dünyada hit olan “Call Me Maybe” sonrası neredeyse hiç hit çıkaramayan “Emotion” ile ipleri eline alıyor, listeleri alt üst edecek parçalar yazmaktansa kendi hayal kırıklıklarını dinle getiriyordu. Grimes’in ise zaten bir süredir en nevi şahsına münhasır müzisyenlerden biri olduğunu belirtmeme gerek yok.

Bu uzun girişten sonra şunu söyleyeyim: Charli XCX, yukarıdaki iki isim gibi sahici bir duruş sergilemeyi başarıyor. 14 yaşından itibaren pop şarkıcısı olmaya çalışan bir kızın, 25 yaşında elimizdeki gibi sınırları zorlayan bir albüme imza atmış olması o açıdan takdiri hak ediyor. Londra kökenli olan Charlotte Emma Aitchison, son yıllarda Charli XCX ismini duyurmaya başlamış olsa da, geçen yılki “Boys” klibi kadar dikkat çektiği bir anı olmamıştı.

Bu yıl çıkardığı diğer albümü “Number 1 Angel, yetenekli olduğuna dair bir ipucu veriyordu ama şarkılarda genel olarak bir “eksiklik” hissi vardı. Başarılı düzenlemeler ve harika bir prodüksiyona sahip olsa da, albümde insanı yakalayan parça sayısı çok değildi. Akılda kalıcı olmakta zorlanan ama dinlerken kesinlikle keyif alacağınız bir albümdü.

Pop 2“yi dinleyene kadar Charli XCX benim için sadece potansiyelini gösteremeyen bir elektropop şarkıcısıydı. “Boys” ise yaptığı en eğlenceli şarkılardan biri olurken, orijinal sample’ları ve düzenlemesi ile ilgi çekiyordu. “Pop 2” müzisyenin kendini ortaya koyduğu kayıt oluyor, üstelik parçaların 8 tanesi düet olmasına rağmen. Böylece “Number 1 Angel“ın önüne geçmeyi başararak, bugüne kadar piyasaya sürdüğü en düzgün eser oluyor.

İlk parça “Backseat”, Carly Rae Jepsen’in de etkisi ile muhtemel bir pop klasiği olmaya aday. Ya da ilk single “Out Of My Head“, arada giren komik oyuncak sample’ları haricinde sabun köpüğü bir pop şarkısı ama bunu mükemmel bir şekilde başlıyor.

Standartları zorlamayan ilk iki şarkıdan sonra albüm daha deneysel bir yola giriyor. Albümün tek yavaş parçası “Lucky“, düet yapmadığı iki parçadan biri. Şarkının arka fonunu oluşturan hüzünlü mırıltılar ve hafif bir synth dışında karşımızda autotune ile robotikleşmiş bir vokal var. Parçanın bütün bu robotsu atmosferine rağmen inanılmaz dokunaklı olması, organik ve inorganik seslerin zıtlığını kullanmasında yatıyor.

Autotune’dan nefret eden biriyseniz (ki bunun için Kanye West’i suçluyorum) albümün kalanı sizin için biraz rahatsız edici olabilir. Ama Charli’nin bunu adeta imzası haline getirdiğini ve “pop müzik yapıyorum” diye haykırmaya çalıştığını düşünüyorum. Çünkü “Tears” gibi bir parçayı dinlerken “leş gibi pop müzik” diye düşünmeme rağmen, arkadaki beat’lerin biraz farklı olduğunu, sürekli kendini değiştirip yenilemeye çalıştığını fark ederek şaşırdım.

I Got It en az ilgimi çeken parça oldu. Klasik formülü fazla uygulayan, “Number 1 Angel“ın düştüğü tuzağa düşen belki de tek parça. Özellikle finale doğru gelen trap ve latin karışımı ton deneysel anlamda ilginç olsa da yapay duruyor. Sonrasında gelen “Femmebot” (belki Robyn’e bir saygı duruşu), bu hatayı seksi bir dans parçası olarak düzeltiyor. Albüm böylece tekrar rayına oturuyor. “Delicious” ise Crystal Castles tadında bir witchhouse parçası.

Albümün en bağımlılık yapan parçası sonraki single “Unlock It” oldu. O kadar dile dolanıyor ki, yolda yürürken sürekli içinizden “lock it, lock it” diye mırıldanıyorsunuz. Sophie tarafından düzenlenmiş hissi veriyor, inişleri çıkışları çok dengeli ve su gibi akıp gidiyor. Araya giren rap bölümleri parçanın bir elektropop klasiği olmasını engellemiş, adeta sıradan olmamak için çabaladığı için bir miktar da zarar görmüş.

Porsche“, albümün sonuna yaklaşırken Charli’nin formülü çözdüğünü, istediği takdirde ideal pop parçaları yazabileceğine dair ikna etti beni. Bu kodu kırmış olması, bunu uygulayacağı anlamına gelmiyor. Muhtemelen kendisi de klasik formülü sonsuza kadar uygulamanın, çok satmak ama sıkıcı müzik yapmak anlamına geleceğinin farkında. Bu nedenle albümün en orijinal parçasını finale saklamış. Düet yapmadığı ikinci parça olan “Track 10” bu albüme özel hazırlanmamış, biraz şans eseri kendini burada bulmuş. Açılışı ile Björk’ün son albümünü anımsatıyor ama kısa sürede Crystal Castles tadına ulaşıyor. Arada karanlık synthlere bulaşmayı da ihmal etmiyor.

Pop 2” kesinlikle kusurlarla dolu bir albüm. Onu bu derece ilginç yapan şey de kusurları zaten. Bir sürü parçayı dinlerken “aslında daha iyi olabilirdi” diye düşüneceksiniz. Charli XCX kendi müziğini bulma çabası içerisindeyken, ortaya en orijinal işini çıkarmış. Tekrar dinlenebilirliği çok yüksek ve o kadar kolay tüketemeyeceğiniz parçalarla dolu. 2017 yılı sonra ererken gelen bu pop güzelliği, yılbaşı partinizde çalmanız için birbirinden güzel parçalara sahip.

– 3.5/5